"Aan Tafel"

Vrijdag 30 april 2010:
Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan om een zware tocht te maken. Vandaag gingen we namelijk de Tafelberg beklimmen.

’s Morgens werden we opgehaald door onze gidsen en reden we naar de botanische tuin aan de rand van de Tafelberg. Daar aangekomen kregen we allemaal ons lunchpakket en lekker veel water wat geen onoverbodige luxe bleek te zijn.

Na een korte wandeling door de botanische tuin gingen we via het Skeleton Gorge pad de berg op. Onderweg stopten we vele malen om eventjes de groep te laten herenigen of voor enige informatie. Het was een redelijk zware tocht, door het terrein, de warmte en natuurlijk de helling, vooral de wat oudere delegatie van de groep vond dit. En daarom mochten wij als de “jongere delegatie” vaak vooruit lopen en moesten we dan bij eerst volgende kruispunt stoppen zodat we niet per ongeluk de verkeerde afslag namen en zo ook de groep weer bij elkaar kon komen. Onderweg kwamen we prachtige planten en dieren tegen, zoals hagedissen en schorpioenen.


Na vele geïmproviseerde trappen, stenen en rotsen te hebben gepasseerd hebben we dan eindelijk de top bereikt. Het uitzicht was fenomenaal of zoals een van onze groepsgenoten zou zeggen “magistraal”. Wat hebben we genoten van dit prachtige uitzicht wat we natuurlijk ook hebben vastgelegd. Daarna vertrokken van we van de ene kant naar de andere kant van de berg vanwaar we weer met de kabelbaan naar beneden gingen. Vervolgens zijn we weer naar de clipper werden gebracht.


Voor een kleine impressie kunt u de video bekijken die is gemaakt door een van onze gidsen:


’s Avonds was er op het schip een groot feest. En dit was niet alleen omdat het koninginnendag was maar ook omdat dit de laatste dag was dat het schip ter beschikking stond van de VPRO, en dit was dus het einde van de Beagle reis, maar gelukkig nog niet voor ons. Op de boot vond er een BBQ plaats met heerlijk eten. En natuurlijk werd er deze mooie avond een bedankje gedaan aan iedereen die aan het project had mee gewerkt. En hierna barste het feest pas echt los!

"Haha hihi ha hoho haha ha haah... een rots"

Even een berichtje van tevoren voor iedereen die deze blog leest. Jullie zijn er vast wel achter gekomen dat er een paar dagen lang geen uploads zijn geweest. Dit komt omdat we helaas geen toegang tot internet meer hadden in Zuid-Afrika. Dus daarom upload ik een boel tegelijk.

Donderdag 29 april 2010

Rotsen hier, rotsen daar, Vandaag hebben we een heleboel rotsen gezien.

vandaag stond een tour ingepland die de hele dag zou nemen. Dat heeft hij ook gedaan. Onze gids was een professor aan de universiteit van Kaapstad, en heeft ons over de hele kust rondom Kaapstad en omstreken gereden, te beginnen bij Kaapstad zelf.



De golven sloegen wild op de rotsen bij de Kade neer, en sloegen daarmee ook onze aandacht weg. We hebben erg weinig naar onze gids geluisterd, en veel zelf rondgelopen. Maar wat wil je dan ook: als wij de zee zien raken we helemaal opgewonden. Maar in Kaapstad was dat nog veel erger. De zee was daar gewoon meer "zee". Het typische oceaan-achtige blauwe heldere water dag met grote witte toppen omslaan voor de kust. We hebben er gestaan, en voelde ons Poseidon.


We zijn de rest van de dag alleen maar aan zee geweest. Bij "Kaap de goede hoop", waar het zo hard waaide dat je met een hoek van 45 graden tegen de warme wind kon staan. En vanuit daar zijn we naar "Cape Point", waarbij we diverse Exotische dieren hebben gezien en boven op de honderd meter hoge klippen hebben gestaan. Het laatste gedeelte aan zee vond zich plaats op "boulders Beach", Waar we letterlijk tussen de pinguïns hebben gezwommen (In Afrika nog wel!). Dat is een ervaring die we niet snel zullen vergeten.


Het diner was ook bij de tour inbegrepen. En vond plaats in het Afrika Café. Een hele andere manier van eten. Vlak voor het eten werden al onze handen persoonlijk gewassen, om daarna met onze handen van de zestien(!) voorgeschotelde gerechten te genieten. Mocht je één van de gerechten erg lekker vinden, dan mocht je zo veel bijbestellen al je maar wou. Na het eten konden we onze gezichten ook nog laten verven met Afrikaanse versiersels, Zoal dat binnen de oude stammen in Afrika wordt gedaan. In het Café zelf was dat erg leuk, maar we hadden beter even vooruit kunnen denken.

De laatste stop: De comedy club. Er werden ons vier komieken voorgeschoteld door een net zo grappige presentator onder de invloed van veel bier. En we zagen er al uit als toeristen, maar met die gezicht-verf was het al helemaal overduidelijk dat we uit een ander land kwamen. En dus hadden alle Komieken het op ons gemunt. En dan vooral op degene vooraan (waar ik niet zat). Ik heb me er drie extra blokjes bij gelachen. Als je nog een goed wasbord wil krijgen, is dit een aanrader.

Erg laat kwamen we weer op het schip. En hoewel die dit keer niet wankelde, deden sommige van ons dat wel. We schreven nog de laatste dingen, wankelde naar bed, en plofte met een harde dof in één keer in slaap.

*snurk*

Binnenkort komen de laatste twee dagen. blijf op de hoogte!

"De gecomprimeerde belevenisissen" + (het onverwachte x 10) = "hartstikke leuk!"

Even een berichtje van tevoren voor iedereen die deze blog leest. Jullie zijn er vast wel achter gekomen dat er een paar dagen lang geen uploads zijn geweest. Dit komt omdat we helaas geen toegang tot internet meer hadden in Zuid-Afrika. Dus daarom uploaden we een boel tegelijk.

Woensdag 28 April 2010:

Oké, waar te beginnen. Dit was duidelijk de meest drukke dag tot nu toe te noemen. Veel gedaan, weinig rust, en veel plezier. De dingen waar we tegenop zagen waren uiteindelijk onwerkelijk leuk te zijn, en de dingen waarvan we dachten dat ze geweldig zouden gaan worden waren dat ook. Laten we 's ochtends beginnen:

Voor de zoveelste keer vroeg opgestaan. De bedden op het schip zijn heerlijk, en de hutten zijn van alles voorzien. Helaas hadden we wel een kamergenoot met een ENORM snurk probleem en kwam Jan er iets te laat achter dat hij oordopjes bij zich had (Jan Tjerk sliep er gewoon doorheen). We waren moe, maar niet ontmoedigt. We hadden er nog steeds zin in (nogal logisch eigenlijk). Onze eerste stop was: "Ajax Cape Town". We hebben een rondleiding gekregen van een coach daar die ons uitlegde over het plan om met behulp van voetbal de kinderen van de straat te houden. De man had erg veel passie in zijn vak. We hebben ook nog met Foppe De Haan gepraat, en zijn ook nog met hem op de foto geweest.




Na ons bezoek gingen we nog een keer naar een township. Maar dit keer kwamen we er niet met gemengde gevoelens weg. We gingen langs een middelbare school. De examen-leerlingen hadden examen koken, en wij mochten dat beoordelen. Dat was niet mis. We kregen ook presentaties te zien van bepaalde projecten zoals: de science-club, de muziekgroep en de poëzie-club. Dit keer waren we deel van het gehele gebeuren en hadden we dus ook geen schuldgevoelens. We hebben veel gepraat met leerlingen en ook nog met één E-mail adressen uitgewisseld. Dit was niet een warm bezoek, dit was ronduit heet (positief bedoeld).



Next stop! het sciencepark. Van dit bezoek wisten we helemaal niks af, en we werden dan ook compleet verrast toen we met de zes studenten bij twaalf Afrikaanse-bèta-gerichte-studenten in een kamer werden gezet en ons werd vertelt dat we moesten praten... Dat kwam een beetje onverwacht, en niemand had zich hierop voorbereid. Gelukkig ging het allemaal wat makkelijker dan we op het eerste gezicht dachten. We hebben een volle 3 uur(!) over wetenschappelijk onderwijs op basisscholen gepraat. Dit klinkt saai. Dat was het niet, absoluut niet. En meer kan ik er ook niet echt over zeggen.

Last but not least: het diner. Dit keer aten we niet op de boot, maar op een pittoresk vijfsterrenhotel in de vorm van een groot huis. Gelegen tussen de wijnvelden, was er dan ook veel alcohol te consumeren (*hip*). Het diner was in de vorm van een braai, oftewel een barbecue met heel veel vlees. Jan Tjerk heeft samen met nog een student prachtige foto's gemaakt. En Jan kreeg een baan aangeboden. Hij mocht gratis verblijven als hij elke avond bij het eten piano zou spelen! alvast sparen dus voor het volgende ticket.

En dat was het einde van een lange dag, en het midden van een lange week. Moe maar voldaan schrijven we deze woorden laatste woorden met behulp van een mini-laptopje en beseffen we ons weer hoeveel geluk we wel niet hebben. Veel, heel veel.

Tot morgen.

En nu "voelt" het ook als vakantie.

Wauw, serieus wauw. Deze dag “zou” je uitzonderlijk interessant kunnen noemen. Maar het was meer dan dat. Het was helemaal te gek!

We slapen nu niet meer in het hotel, maar voor de rest van de nachten op de beagle zelf. De deining die de golven produceren waardoor het schip langzaam heen en weer zwikt zijn alles behalve misselijkmakend, ze zijn erg rustgevend. Mocht je op je bed neerploffen (die toch nog verrassend veel ruimte hebben) dan zal de zachte schommeling je meteen in slaap wiegen.

Nadat we vanmorgen vanuit het hotel waren vertrokken gingen we direct richting de haven om daar met een jet-voortgestuwde catamaran richting Robben-eiland te vertrekken. Het eiland waar Nelson Mandela in de gevangenis heeft gezeten. Onze gids heeft zelf vanaf zijn achttiende voor lange tijd in die gevangenis gezeten. Zijn verhalen vertelde hij op enthousiaste wijze, terwijl de inhoud ervan niet altijd even vrolijk was. We zijn na de rondleiding door de gevangenis met een bus over het eiland gereden. De golven zijn er een stuk heftiger dan op de schiereilanden. En terwijl je over de kust heenloopt, die met rotsen is bezaait, krijg je pas echt het gevoel dat je op een heel andere plek op de wereld bent. Erg fascinerend.

Na onze stuitende reis terug konden we lekker Kaapstad verkennen. We zijn niet verder gekomen dan het toeristen gebied bij de haven, maar dat was meer dan genoeg. Het is enorm groot, en de mensen zijn erg behulpzaam. Hoewel er veel bedelaars en illegale verkopers zijn, is het lang niet zo crimineel als we dachten. Sterker nog, meestal als er zo een bedelaar kwam sprak één van de bewoners hem of haar aan om ons niet lastig te vallen. En we voelen allemaal wel een tweestrijd van binnen, omdat het toch bedelaars zijn. Maar je kan nergens van op uit gaan. Wat ons wel opviel (ook in het township) was dat hoewel de mensen een slecht onderkomen hebben, ze bijna allemaal merkkleding dragen en de nieuwste mobieltjes bij zich dragen. Net als in Nederland houden de mensen hier van rages. Maar zorgen ze niet voor een stabiele leefomgeving.

Het was in de namiddag heerlijk weer, we hebben een terrasje gepakt en wat geshopt. De vrouwen hebben meer gekocht dan de mannen (veel meer!), en nu zit ik hier; boven op het huisje op het dek. Het is al een tijdje donker, maar het is nog steeds lekker warm (ik zit in t-shirt en drie kwart broek).

Morgen gaan we iets doen wat de meeste mensen niet zouden doen wanneer ze op vakantie naar Kaapstad zouden gaan: we gaan bij de training van Ajax kijken.

Tot morgen.

Aapjes kijken kan ook niet leuk zijn

Wat een belevenissen vandaag. Het was vermoeiend, confronterend, en warm. Maar het was alsnog een geweldige ervaring.
Vanmorgen werden we alweer vroeg wakker, om meteen een lange wandeling te gaan maken. De “Darwin trail”. Met een enorme bus samen en de Belgische winnaars gingen we naar Parelberg, om daar “in het voetspoor” van Darwin te treden. Het was een korte maar warme wandeltocht. En toen we eenmaal boven waren stonden we op een enorm blok graniet. Onze gids was aardig en welbespraakt. Hij vertelde dat hij dit werk al vijftig jaar doet. En hij is het vak nog niet verleerd.
Toen we weer beneden aan de berg waren gekomen was onze volgende halte het Township. Wat ongeveer hetzelfde betekend als: “krottenwijk”. We werden door onze nieuwe gids eerst naar het buurthuis geleid waar we een proefje van de Afrikaanse cultuur kregen (pottenbakken, beeldende kunst en muziek). Dat was allemaal erg leuk en vrolijk, maar onze volgende bestemming was dat niet. Al toen we binnen reden zagen we ten eerste wat daar wordt gegeten, schapenhoofden. De bereiding daarvan zag er niet al te fris uit, vooral door de rondvliegende vliegen. Daarna gingen we de bus uit en gingen we het “armere” deel van het township in. We voelden ons niet op ons gemak. Hoewel de kleinere kinderen het wel leuk vonden voelden we ons vies. Dat we keken naar andermans ellende, dat voelde niet prettig. Je zag aan de hoofden van de volwassen bewoners dat zei er hetzelfde overdachten. We hebben wel leuke souvenirs gekocht, en we waren opgelucht toen we weer vertrokken.
De ervaring zelf is absoluut niet leuk. Maar om het ervaren te hebben helpt wel bij aan je gedachten over humanitaire rechten en over hoe goed Nederlanders het eigenlijk wel niet hebben.
‘s Avonds hebben we heerlijk gegeten op het schip, en op dit moment zitten we lekker achter de laptop, terwijl de anderen zitten te poolen.
Het leven in Afrika is niet voor iedereen goed, maar het leven is wel goed voor jou.

Zoals O' Hanlon zou zeggen: " It's magnificent!"

We zijn net aangemeerd in Cape Town, het was een groot ontvangst met heel veel mensen die ons met open armen opvingen. En hoewel het ontzettend leuk en gezellig is was het de reis die het hem deed. Nadat we talloze films in het vliegtuig hadden gekeken en op het vliegveld waren, werden we meteen door twee aardige gidsen ontvangen. We werden naar een leuk backpackers hotel gebracht waar we nog even hadden gekletst en ook even konden poolen. De volgende dag moesten we er al vroeg uit, 7 uur ging de wekker, waarnaar we meteen richting Beagle gingen. Onderweg stopten we nog even voor een English Breakfast. En om negen uur stonden we op de Beagle. We werden hartelijk ontvangen door vele bekende gezichten, waaronder Redmond O'Hanlon. Om twaalf uur, na de lunch, vertrokken we vanuit Houtbaai richting Kaapstad. Een vier en een half uur durende reis.

Onderweg zijn we vele verassingen tegengekomen zoals, pinguïns, robben en de Tafelberg gezien en zelf walvissen. Waar we nu dichtbij zitten. Het eten is verrukkelijk, de bemanning is vriendelijk dus we hebben niks te klagen. We moesten ons wel goed insmeren, maar het viel nog mee met de hitte. Het is nu inmiddels donker aan het worden maar het is nog steeds warm genoeg om in een t-shirt rond te lopen. Zo meteen gaan we nog even een terrasje pakken, en daarna gaan we weer terug naar het hotel. Vannacht zullen we nog niet op de Beagle zelf slapen maar misschien dinsdag wel.

Vandaag was het uitrusten, maar de komende dagen worden er calorieën verbrandt. Morgen gaan we allereerst een Darwin-trail maken en later een Township bekijken. Wat dat is horen jullie morgen wel ;)

Tot morgen!

(p.s. het internet is op dit moment heel slecht, maar er komen later nog foto's aan)

Spanning!

Tja, daar zitten we dan. Twee normale jongens die nog steeds niet kunnen geloven wat er gaat gebeuren. Morgen vliegen we naar Zuid-Afrika. Het begon als een schoolopdracht, ging over in een nationale wedstrijd, en eindigde in een regen van vreugde nadat we hoorde dat we hadden gewonnen. Een reis naar Kaapstad. Een reis naar de Beagle!

Vandaag, de dag van te voren, en we beginnen deze blog. Al voordat de reis überhaupt is begonnen, hebben we al heel wat stressvolle momenten meegemaakt. We moesten ingeënt worden, we moesten enorm veel spullen voorbereiden, en de grootste stressfactor tot nu toe:

de aswolk. Ging het toch bijna niet door. Gelukkig is onze vlucht veiliggesteld en gaat de reis gewoon door. En de reis die ons te wachten staat: de tafelberg, robben-eiland, Kaapstad, en natuurlijk de Beagle, waarop wij overnachten. Morgenochtend vliegen we, 12 uur lang! En overmorgen zijn we er. Twee normale jongens (en hun docent).

Even van links naar rechts: Jan Hoitzing, Jane Brinkers en Jan Tjerk Dijkstra op de prijsuitreiking van Expeditie Beagle.